دانشجوى سال دوم بودم. یک روز سر جلسه امتحان وقتى چشمم به

سوال آخر افتاد، خنده‌ام گرفت.

فکر کردم استاد حتماً قصد شوخى کردن داشته است

سؤال این بود:

"نام کوچک زنى که محوطه دانشکده را نظافت می‌کند چیست؟"

من آن زن نظافتچى را بارها دیده بودم. زنى بلند قد، با موهاى جو گندمى و حدوداً شصت ساله بود.

امّا نام کوچکش را از کجا باید می‌دانستم؟

من برگه امتحانى را تحویل دادم و سؤال آخر را بی‌جواب گذاشتم.

 درست قبل از آنکه از کلاس خارج شوم دانشجویى از استاد سؤال کرد

آیا سوال آخر هم در بارم‌بندى نمرات محسوب می‌شود؟

استاد گفت: حتماً و ادامه داد:

شما در حرفه خود با آدم‌هاى بسیارى ملاقات خواهید کرد.

همه آن‌ها مهم هستند و شایسته توجه و ملاحظه شما می‌باشند،

 حتى اگر تنها کارى که می‌کنید لبخند زدن و سلام کردن به آن‌ها باشد.

همه روز اول صبح                                                                    

 سکه مهرو محبت را                                      از قلک دل برداریم

                                                                       وببخشیم به اول نفری                                         که به ما می تابد

                                                                                                                    اولین عابر امروز                                                      که از کوچه ما می گذرد                     

و صمیمانه بگوییم :                                                                                                                                                                                       

                                                                                                                                                              "سلام"