با دل تنــــــگت بگو دلــــــــــــدار می آید ز راه

              این حقیقت را من از گل های نرگــس خوانده ام.....

این السبب المتصل بین الارض والسماء – فرازی از دعای ندبه

مادر من فقط یک چشم داشت . من از اون متنفر بودم ... اون همیشه مایه خجالت من بود

اون برای امرار معاش خانواده برای معلم ها و بچه مدرسه ای ها غذا می پخت

یک روز اومده بود  دم در مدرسه که به من سلام کنه و منو با خود به خونه ببره

خیلی خجالت کشیدم . آخه اون چطور تونست این کار رو بامن بکنه ؟

به روی خودم نیاوردم ، فقط با تنفر بهش یه نگاه کردم وفورا   از اونجا دور شدم

روز بعد یکی از همکلاسی ها منو مسخره کرد و گفت  هووو .. مامان تو فقط یک چشم داره

فقط دلم می خواست یک جوری خودم رو گم و گور کنم .  کاش زمین دهن وا می کرد و منو....

کاش مادرم  یه جوری گم و گور می شد ...

روز بعد بهش گفتم اگه واقعا می خوای منو شاد و خوشحال کنی چرا نمی میری ؟

اون هیچ جوابی نداد....

حتی یک لحظه هم راجع به حرفی که زدم فکر نکردم ، چون خیلی عصبانی بودم.

احساسات اون برای من هیچ اهمیتی نداشت .

دلم می خواست از اون خونه برم و دیگه هیچ کاری با اون نداشته باشم.

 سخت درس خوندم و موفق شدم برای ادامه تحصیل به سنگاپور برم

اونجا ازدواج کردم ، واسه خودم خونه خریدم ، زن و بچه و زندگی...

از زندگی ، بچه ها و آسایشی که داشتم خوشحال بودم

تا اینکه یه روز مادرم اومد به دیدن من

اون سالها منو ندیده بود و همینطور نوه ها شو

وقتی ایستاده بود دم در  بچه ها به اون خندیدند و من سرش داد کشیدم که چرا خودش رو

دعوت کرده که بیاد اینجا  ، اونم  بی خبر

 سرش داد زدم  " چطور جرات کردی بیای به خونه من و بجه ها رو بترسونی؟!"  گم شو از

 اینجا! همین حالا

اون به آرامی جواب داد : " اوه   خیلی معذرت می خوام مثل اینکه آدرس رو عوضی اومدم " و بعد

فورا رفت واز نظر  ناپدید شد .

یک روز یک دعوت نامه اومد در خونه من درسنگاپور برای شرکت درجشن تجدید دیدار دانش

آموزان مدرسه

ولی من به همسرم به دروغ گفتم که به یک سفر کاری می رم.

بعد از مراسم ، رفتم به اون کلبه قدیمی خودمون ؛ البته فقط از روی کنجکاوی .

همسایه ها گفتن که اون مرده

ولی من حتی یک قطره اشک هم نریختم

اونا یک نامه به من دادند که اون ازشون خواسته بود که به من بدن

 ای عزیزترین پسر من ، من همیشه به فکر تو بوده ام ، منو ببخش که به خونت تو

سنگاپور اومدم و بچه هاتو ترسوندم ،

خیلی خوشحال شدم وقتی شنیدم داری میایی اینجا

ولی من ممکنه که نتونم از جام بلند شم که بیام تورو ببینم

وقتی داشتی بزرگ می شدی از اینکه دائم باعث خجالت تو شدم خیلی متاسفم

آخه می دونی ... وقتی تو خیلی کوچیک بودی تو یه تصادف یک چشمت رو از دست دادی

به عنوان یک مادر نمی تونستم تحمل کنم و ببینم که تو داری بزرگ میشی با یک چشم

بنابراین چشم خودم رو دادم به تو

برای من افتخار بود که پسرم می تونست با اون چشم  به جای من دنیای جدید رو بطور کامل ببینه

با همه عشق و علاقه من به تو

دانشجوى سال دوم بودم. یک روز سر جلسه امتحان وقتى چشمم به

سوال آخر افتاد، خنده‌ام گرفت.

فکر کردم استاد حتماً قصد شوخى کردن داشته است

سؤال این بود:

"نام کوچک زنى که محوطه دانشکده را نظافت می‌کند چیست؟"

من آن زن نظافتچى را بارها دیده بودم. زنى بلند قد، با موهاى جو گندمى و حدوداً شصت ساله بود.

امّا نام کوچکش را از کجا باید می‌دانستم؟

من برگه امتحانى را تحویل دادم و سؤال آخر را بی‌جواب گذاشتم.

 درست قبل از آنکه از کلاس خارج شوم دانشجویى از استاد سؤال کرد

آیا سوال آخر هم در بارم‌بندى نمرات محسوب می‌شود؟

استاد گفت: حتماً و ادامه داد:

شما در حرفه خود با آدم‌هاى بسیارى ملاقات خواهید کرد.

همه آن‌ها مهم هستند و شایسته توجه و ملاحظه شما می‌باشند،

 حتى اگر تنها کارى که می‌کنید لبخند زدن و سلام کردن به آن‌ها باشد.

به عشق مادر...

چند سال پیش در یک روز گرم تابستانی در جنوب فلوریدا ، پسر کوچکی با عجله لباسهایش را درآورد و خنده کنان داخل دریاچه شیرجه رفت.

مادرش از پنجره کلبه نگاهش می کرد و از شادی کودکش لذت می برد.

مادر ناگهان تمساحی را دید که به سوی فرزندش شنا می کند ، مادر وحشت زده به طرف دریاچه دوید و با فریاد پسرش را صدا زد . پسر سرش را برگرداند ولی دیگر دیر شده بود ...!

تمساح با یک چرخش پاهای کودک را گرفت تا زیر آب بکشد.

مادر از راه رسید و از روی اسکله بازوی پسرش را گرفت.

تمساح با قدرت پسرک را می کشید ولی عشق مادر به کودکش آنقدر زیاد بود که تمساح قادر به بردن او نبود . کشاورزی که در حال عبور از آن حوالی بود ، صدای فریادهای مادر را شنید ، به طرف آنها دوید و با چنگک محکم بر سر تمساح زد و او را کشت .

پسر را سریع به بیمارستان رساندند. دو ماه گذشت تا پسر بهبودی نسبی بیابد. پاهایش با آرواره های تمساح پاره پاره و تکه تکه سوراخ شده بود و روی بازوهایش جای زخم ناخن های مادرش مانده بود.

خبرنگاری که با کودک مصاحبه می کرد از او خواست تا جای زخم هایش را به او نشان دهد.

پسر شلوارش را کنار زد و با ناراحتی زخم پاهایش را به او نشان داد ، سپس با غرور بازو هایش را نشان داد و گفت :"این زخم ها را دوست دارم ؛ این ها خراش های عشق مادرم هستند."

از همه دوستان هم به خاطر پیام های(خصوصی و عمومی) که به من دادند تشکر میکنم و باز از همتون عذر میخوام که دیر جواباتون رو از طریق پیامک و وبلاگهاتون دادم  ببخشید.

به هر کجا که پای می گذاری عشق را بگستران

                                                      اول از همه در خانه خویش است             

                                                                                                                        عشق را به فرزندانت

                                                                                                                                                                                     به همسرت                         

                                                                                                                                                                                                       و به همسایه ات نثار کن ...

اجازه نده کسی پیش تو بیاید و بهتر و شادتر ترکت نکند ‍!

مظهر مهر خداوندی باش

                                                                                                                                                                           مهر در چهره خود      

                                                                                                                                                                                                  مهر در چشمان خود     

                                                                                                                                                                                                                   مهر در تبسم خود

                                                                                                                                                                                                                                         مهر در برخورد گرم خود                                                             .مادر ترزا.

                                   ذهن ماباغچه است

                                       گل در آن باید کاشت                             

                                              ونکاری گل من                

                                                                                                        علف هرز در آن می روید....      

                                           زحمت کاشتن یک گل سرخ

                                          کمتر از زحمت برداشتن هرزگی آن علف است .......؟        

                                               گل بکاریم بیا    

                                               تا مجال علف هرز فراهم نشود     

                                                 بی گل آرایی ذهن                               

                                                                                                                   نازنین                                  

                                                                                                                                                  نازنین

                                                                                                                 هرگز آدم

                                                                                                                                                                                                     آدم نشود        ....!!                                   

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                               شادروان مجتبی کاشانی